Reklama
Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2
Medycyna i okolice - Druga strona stetoskopu Medycyna i okolice - Druga strona stetoskopu Medycyna i okolice - Druga strona stetoskopu

15.04.2019
poniedziałek

Strajk nauczycieli a ochrona zdrowia: to nie takie proste

15 kwietnia 2019, poniedziałek,

Na pozór odpowiedź na pytanie, czy personel medyczny powinien poprzeć strajk nauczycieli, jest bardzo prosta i brzmi: tak, bo wymaga tego elementarna przyzwoitość. Tymczasem rzecz ma się wcale nie tak prosto.

Zacznijmy od koniecznych oczywistości jako kontekstu dla dalszego wywodu. Bez wydobycia nauczycieli z pozycji marnie opłacanych, chronicznie przemęczonych i sfrustrowanych funkcjonariuszy publicznego systemu oświaty nie ma mowy, by rozpocząć starania o rzeczywistą poprawę jego jakości. Zaś bez przywrócenia nauczycielom poczucia sensu własnej pracy jakiekolwiek konstruktywne starania o przełamanie kryzysu w polskiej oświacie skazane są na niepowodzenie. Tymczasem nowoczesna edukacja powinna uczyć młodych ludzi nie tylko ciekawości świata, ale również (a może w dzisiejszych czasach – przede wszystkim?) rozumienia otrzymywanych informacji i podstawowych metod weryfikacji ich wiarygodności.

Co ma do tego medycyna? Więcej niż się Państwo obawiają. Z kolejnych badań konsekwentnie wynika, że większość społeczeństwa nie rozumie przekazywanych im treści i nie weryfikuje ich prawdziwości realnie skutecznymi metodami. Stąd sukces zwolenników brexitu, ale również – antyszczepionkowców, antyglutenowców i kogo tam jeszcze sobie Państwo przypomnicie.

Niedoedukowani ludzie szkodzą zdrowiu swojemu, swoich bliskich, a czasami – całkiem przypadkowym osobom ze swojego otoczenia. Wbrew różnym spiskowym teoriom personel medyczny wspiera racjonalne zachowania prozdrowotne, zmniejszające ryzyko uszczerbku na zdrowiu u ludzi spoza branży. Takie zachowania zmniejszyłyby – a przynajmniej mamy na to nadzieję – liczbę przypadków „głupich” zachorowań i wypadków, które bywają dramatyczne w skutkach, a których łatwo można by uniknąć dzięki minimalnej wiedzy i elementarnej wyobraźni. Jest tak wiele zdrowotnych nieszczęść, którym nie potrafimy zapobiec najrozsądniejszym nawet zachowaniem, że – wbrew nawiedzonym teoriom – nie obawiamy się, że zabraknie nam pacjentów. Źle wyedukowane osoby nie tylko stanowią więc zdrowotne zagrożenie dla siebie i swojego otoczenia, ale w rezultacie – przyczyniają się do obciążenia i tak już przeciążonego systemu opieki zdrowotnej.

Na tym jednak nie koniec. Dane z badań wykazują, że co piąta osoba z całej przekazywanej jej informacji medycznej jest w stanie zapamiętać tylko termin następnej wizyty u lekarza. Co trzecia – nie przyswaja większości zaleceń medycznych dotyczących sposobu leczenia, trybu życia oraz planu postępowania medycznego wobec jej choroby. W sumie problem dotyczy ok. 45 proc. pacjentów. Następstwem takiego braku rozumienia jest niestosowanie się chorych do przekazywanych im zaleceń. Dalsze konsekwencje są dobrze poznane i – bardzo groźne: obniżenie skuteczności leczenia i wzrost ryzyka powikłań, niekiedy zagrażających życiu. Bez wielkiej przesady można zatem stwierdzić, że brak odpowiedniej edukacji może zniweczyć działania mające służyć poprawie zdrowia pacjentów albo wręcz – ratowaniu ich życia.

Czyli – sukces nauczycieli leży w interesie personelu medycznego z czysto merytorycznych powodów. Ale to jeszcze nie wszystko. Przecież prawie nikt lepiej od personelu medycznego nie wie, co czują nauczyciele obrzydliwie traktowani przez „dobrą zmianę” i jej zwolenników. Wszystko to przecież już było, chociażby podczas strajku rezydentów. Żenująco bezczelne kłamstwa telewizji. Szantaż emocjonalny i pogarda rządowego negocjatora (tyle że teraz jest to negocjatorka). Zdegenerowana „Panna S.” tamten strajk ignorowała, a ten próbuje rozbić. Marszałek Senatu z właściwą sobie finezją zapewniający, że pracuje wyłącznie dla idei (tak przy okazji: najlepszym komentarzem intencji obydwu wypowiedzi owego ideowego chirurga wobec strajkujących grup zawodowych wydaje mi się stary rysunek Pana Andrzeja Mleczki, który za jego zgodą na końcu tego tekstu zamieszczam). Mateuszek-kłamczuszek i Jego Miłomściwość twierdzą, że nie mają pieniędzy, ale rozdają na potęgę tak, że nawet część ich ekipy zaczyna rozumieć, że przesadzili. Do tego dochodzą finezyjne sugestie różnych niemających szczęścia w myśleniu, nieskomplikowanych osobowości, że nauczyciele mogą poradzić sobie sami, płodząc dużo dzieci i inkasując za nie 500 plus. Albo wprost przeciwnie – że nauczyciele nie potrzebują podwyżek, bo tyle zarabiają na korepetycjach.

Jednym słowem – nagonka na całego. Ponieważ najpierw pielęgniarki, a potem rezydenci byli celem identycznych działań, powinni zrozumieć nauczycieli i wspierać ich ze wszystkich sił. Również dlatego, że wzajemna solidarność będzie bardzo potrzebna, bo system opieki zdrowotnej wcale nie ma się lepiej mimo niepozbawionych sensu działań ministra Szumowskiego, pozbawionego jednak realnego wsparcia ekipy dojnej zmiany na wystarczającą skalę.

No i jeszcze jedno – skoro drużyna Jego Miłomściwości reaguje na strajk nauczycieli z tak brutalną agresją, jak poprzednio reagowała na strajki medyczne, to znaczy, że boi się tych grup. Czyli – nie można odpuszczać. Bo jak napisał Mistrz Wojciech Młynarski w „Balladzie o dwóch koniach”:

„(…) Gdy mieć pragnie autorytet bandzior, co ma w ręku bat,

kto się stawia, ten ma z tego mimo wszystko jakiś zysk
a kto słucha i ulega, ten najpierwszy bierze w pysk”.
(całości tego utworu możecie Państwo wysłuchać tutaj)

Reasumując: personel medyczny nie tyle powinien poprzeć strajk nauczycieli, co musi to zrobić. Z przyczyn daleko wykraczających poza oczywistą przyzwoitość. Zwłaszcza w sytuacji, gdy wiele wskazuje, że nadszedł właśnie czas, gdy empatia i solidarność (ta prawdziwa – przez małe „s”) bardzo wzrosły w cenie. Jeżeli rozpowszechnią się w społeczeństwie, to mogą zatrzymać marsz do brunatnej przyszłości, ku której konsekwentnie dąży „dobra zmiana”.

(Andrzej Mleczko: „Obrazki”, Iskry, Warszawa, 1978. Za zgodą Autora)

Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_mobile
Reklama
Polityka_blog_bottom_rec_desktop

Komentarze: 5

Dodaj komentarz »
  1. Zgadzam się z stwierdzeniem: „sukces nauczycieli leży w interesie personelu medycznego”. Już najwyższy czas, by rządzący teraz i w przyszłości zrozumieli że zwrot kapitału na inwestycję w edukację jest najlepszym sposobem na lokowanie pieniędzy. Wszyscy o tym mówią, ale nikt nie chce tego realizować.

  2. Sanowny Panie Karczmarewicz

    Dlaczego pracownicy szpitali a nie pracownicy Polityki powninni popierac strajk nauczycieli. Nie wiem czemu chaos Pana ekscytuje. Czy im wiecej niepokoju w kraju tym lepiej dla Polakow. Watpie. W celu rozladowania Pana niezdrowego napiecia polecam spacerowanie z transparentem o obojetnej neutralnej tresci.

    Slawomirski

  3. „Czyli – sukces nauczycieli leży w interesie personelu medycznego z czysto merytorycznych powodów.”
    Sprawa jest bardziej skomplikowana. Rodzice chcą, żeby ich dzieci były lekarzami, prawnikami, biznesmenami, od biedy naukowcami, ale nigdy nauczycielami chociaż to od nauczycieli zależy w największym stopniu kariera ich dzieci. To każe się zastanowić dlaczego taką pogardą cieszy się ten zawód w Polsce i tak łatwo szczuć na nauczycieli opinię publiczną.
    Życzę nauczycielom, żeby nauczyli suwerena szacunku dla swojej pracy, a stanie się to dopiero gdy będą przede wszystkim odpowiednio zarabiać, bo te gadki o misji, odpowiedzianości itd… to tylko moralny szantaż. Pieniądze, pieniądze, pieniądze są w stanie ściągnąć do tego zawodu profesjonalistów, a nie tylko hobbystów, a często – niestety -nieudaczników.

  4. Można wszystkim dać podwyżki tylko trzeba dodrukować kupę forsy – takie to proste. A potem inflacja i klops.

  5. Jak ci nauczyciele czy pielęgniarki patrzą na zarobki polityków czy chociażby osób wykonujących tą samą pracę co oni tylko w sektorze prywatnym to mają prawo być wkurzeni. Moim zdaniem nie powinni się poddawać i walczyć do końca aż wywalczą podwyżki